بیوسنسورهای آمپرومتریک برای کنترل مقدار دیکلوفناک در غذا استفاده شدند.

تاریخ : ۲۸ آذر ۱۴۰۰

تعداد بازدید : ۱۶۲

0 امتیاز از 0 رای
نسخه چاپی
موضوعات :

در مقاله چاپ شده در ژورنال آنالیتیکال کمیستری، بیوسنسورهای آمپرومتریک برای شناسایی دیکلوفناک با کمک الکترودهای مسطح پلاتینیوم معرفی‌شده‌اند. این الکترودها با نانولوله‌های کربنی در کیتوسان، فولرین C60 در بولتورن H20 (Boltorn H20)، نانوذرات طلا در کیتوسان و آنزیم‌ تیروزیناز تثبیت شده، اصلاح شده‌اند. مشخص شد دیکلوفناک یک مهارکننده‌ی برگشت‌پذیر تیروزیناز است (در حضور دیکلوفناک، سیگنال‌های به‌دست آمده کاهش پیدا کردند)، که با استفاده از بیوسنسورهای مناسب اصلاح شده با نانومواد، در غلظتی بین 10 پیکومولار تا یک میکرومولار قابل شناسایی است. اصلاح الکترود با کامپوزیت‌هایی ساخته شده از نانولوله کربنی/نانوذرات طلا و فولرین C60/نانوذرات طلا امکان بهبود بخشیدن به مشخصات تحلیلی (آنالیتیکال) بیوسنسورهای ساخته‌شده را در مقایسه با الکترودهای‌ اصلاح نشده فراهم می‌کند. به عبارت دقیق‌تر اصلاح موجب افزایش محدوده غلظت‌های شناسایی شده و کاهش cl می‌شود.

مطالعات سینتیکی واکنش تبدیل آنزیمی فنول که سوبسترای آنزیم تیروزیناز تثبیت شده روی الکترود است، نشان می‌دهد، در حضور دیکلوفناک روی بیوسنسور تیروزیناز، مهار غیررقابتی مشاهده می‌شود.

مقدار این دارو در مواد غذایی توسط مقررات اتحادیه اروپا سختگیرانه کنترل می‌شود، که طبق آن حداکثر غلظت مجاز (MPC) برای دیکلوفناک در شیر، 0.1 میکروگرم در لیتر است.

در این مورد، مقدار دیکلوفناک در چهار نمونه شیر با 1.5% چربی، صفر بود.

برای ارزیابی صحت نتایج به دست آمده از شناسایی دیکلوفناک با استفاده از بیوسنسورهای توسعه یافته توسط این گروه، ایشان از روش قطبیت فلوئورسانس، نوعی از سنجش‌های ایمنی رقابتی، به عنوان یک روش حساس استفاده کردند.

نتایج نشان داد قابلیت تحلیل سنسور تیروزیناز توسعه یافته که با نانولوله کربنی/نانوذرات طلا اصلاح شده، پایین‌تر از سیستم‌های شناخته شده نیست و حتی در برخی موارد از آن‌ها برتری دارد و برای کنترل کیفیت شیر قابل استفاده است.

نظر شما