ترکیب چاپ سه بعدی و نانوذرات برای تولید ساختارهای پیچیده

تاریخ : ۱۸ آبان ۱۳۹۸

تعداد بازدید : ۱۱۸

0 امتیاز از 0 رای
نسخه چاپی
موضوعات :

یک گروه تحقیقاتی از استرالیا با ترکیب نانوذرات و چاپ سه بعدی، روشی برای تولید ساختارهای پیچیده از جنس سیلیس ارائه کرده است. با این روش می توان الیاف نوری را در زمان کوتاه تولید کرد.

پژوهشگران از چاپ سه بعدی برای تولید فیبرنوری شیشه‌ای سیلیسی استفاده کردند، محصولی که یکی از بخش‌های اصلی در شبکه جهانی ارتباطات است. این روش جدید ساخت نه تنها می‌تواند تولید فیبرنوری را ساده‌تر کند بلکه طرح‌هایی و کاربردهایی را برای این فیبرنوری به ارمغان می‌آورد که باروش‌های رایج نمی‌توان آن را ایجاد کرد.

جان کانینگ که هدایت این تیم تحقیقاتی را از دانشگاه صنعتی سیدنی به عهده دارد می گوید: « ساخت فیبرنوری سیلیسی با  دشواری و با استفاده از روش ریسندگی لوله‌ها روی چرخ خراطی ایجاد می‌شود. برای این کار نیز به تنظیم دقیقه هسته فیبرها است. اما با تولید افزودنی جدید، نیاز به محوریت فیبرها نیست، چیزی که تا کنون به عنوان بزرگترین محدودیت در طراحی فیبرها شناخته شده و هزینه تولید فیبر با رفع این محدودیت کاهش می‌یابد.»

کانینگ می‌گوید: « رویکرد تولید افزودنی‌هایی نظیر آنچه برای چاپ سه بعدی استفاده می‌شود موجب می‌شود تا راهبرد طراحی و ساخت فیبرنوری به کلی تغییر کند. برای مثال این کار می‌تواند کاربردهای حسگرهای فیبرنوری را گسترده‌تر کند که از نظر طول عمر، کالیبراسیون و نگهداری بهتر از همتایان خود خواهد بود.»

این دستاورد جدید محققان پیرو تحقیقات و یافته‌های پیشین انها به دست آمده است که در آن از یک پلیمر برای ساخت فیبرنوری استفاده شده بود. در آن پروژه از چاپ سه بعدی برای تولید فیبرنوری استفاده شده بود. استفاده از این رهیافت درباره سیلیس به دلیل مشکلات گسترده از جمله درجه حرارت بالا، بیش از 1900 درجه سانتیگراد، برای شیشه‌های چاپ سه بعدی، چالش برانگیز بوده است.

کانینگ می‌گوید: « به لطف ترکیب جدیدی از مواد و استفاده از نانوذرات، ما نشان دادیم که می‌توان چاپ سه بعدی فیبرنوری را از جنس سیلیکا انجام داد. ما انتظار داریم این پیشرفت باعث تسریع فعالیت از جمله تولید افزودنی‌ها شود.»

محققان برای ایجاد ساختار سه بعدی سیلیسی، از نانوذرات سیلیس را در مونومر وارد کرده و از آن در چاپ سه بعدی استفاده کردند.

 

منبع : https://www.sciencedaily.com/releases/2019/10/191030123518.htm

نظر شما