استفاده از چاپگر سه‌بعدی برای تولید پروتزهای درمان ناشنوایی

تاریخ : ۱۹ آذر, ۱۳۹۶

تعداد بازدید : ۲۷۱

0 امتیاز از 0 رای
نسخه چاپی
موضوعات :

ساختار منحصر به فرد گوش میانی در افراد مختلف یکی از عوامل شکست عمل‌های پروتزهای تجاری پیش ساخته است. نقشه برداری اختصاصی به وسیله سی‌تی‌اسکن سبب می‌شود پروتزهای جامد چاپ شده منجر به موفقیت عمل‌های کاشت این دسته از ایمپلنت‌ها می‌شود.

پژوهشگران اخیراًموفق شده‌اند با کمک سی‌تی‌اسکن و چاپگرهای سه‌بعدی پروتزهایی با اندازه دقیق برای جایگزینی در قسمت‌های میانی گوش ایجاد کنند. این روش موجب بهبود فرایند جراحی جاگذاری ایمپلنت‌ها در گوش میانی شده است که اغلب به علت عدم اندازه‌ مناسب ایمپلنت‌ها با شکست مواجه می‌شود.
فرایند شنیدن بخشی از انتقال ارتعاشات از طبلک به سمت بخش حلزونی گوش است؛ بخش حساس به شنیدن گوش شامل سه استخوان میانی است که تحت عنوان استخوا‌نچه‌های گوش یا ossicle شناخته می‌شوند. به علت تروما یا عفونت، قسمت‌های میانی گوش می‌تواند دچار آسیب شود که ناشنوایی را به دنبال دارد.
برای درمان از دست رفتن شنوایی رسانشی از جراحی برای جای‌گذاری قالب‌های استیل بدون ‌زنگ‌زدگی و کاپ‌های سرامیکی استفاده می‌شود؛ این جراحی اغلب شامل پروتزهای منحصر به فرد برای هر بیمار است اما میزان موفقیت عمل پایین است زیرا استخوانچه‌های گوش میانی ساختار بسیار کوچکی دارند و ساخت پروتز مناسب و کاملاً اندازه براساس آنان سخت است.
دکتر Hirsch از دانشگاه مریلند معتقد است به کار گرفتن چاپگرهای سه‌بعدی برای تولید پروتزهای منحصر‌به فرد راه اصلی برای بهبود ناشنوایی‌های ناشی از آسیب به استخوانچه‌های گوش میانی می‌باشد. این فناوری هم‌چنین برای مشکلات پروتزهای درمانی دیگری هم‌چون جایگزین‌های مفصل و جراحی‌های بازسازی صورت مفید خواهد بود.
پژوهشگران، ساختار استخوان اتصال‌دهنده میانی در مجموعه استخوانچه‌های گوش میانی را از طریق عکس‌برداری و سی‌تی‌اسکن در سه جسد بررسی کردند. آن‌ها از چاپگرهای سه بعدی ارزان‌قیمت برای ایجاد پروتزها استفاده کردند تا امکان پایداری طولانی مدت پروتزها در گوش میانی را فراهم کنند. پروتزها از رزینی که با قرار گرفتن در معرض نور لیزر ماوراء بنفش سخت می‌شود ساخته شده‌اند و اندازه هر کدام کاملاً برای هر فرد اختصاصی است.
چهار جراح مدل‌های پروتزی را آزمایش کردند و در طی جراحی در گوش میانی قرار دادند و از قرارگیری صحیح آن‌ها در استخوان شقیقه که شامل بخش‌های میانی و داخلی گوش است خبر دادند.
نتایج به دست آمده نشان داد تفاوت‌های استخوانچه‌های گوش میانی به وسیله سی‌تی‌اسکن‌های تجاری کاملاً قابل تشخیص است که این تفاوت‌ها با کمک چاپگررهای سه بعدی قابل دیدن می‌شوند. بدین طریق جراحان قادر به تشخیص تفاوت‌ها خواهند بودکه علاوه بر افزایش تناسب در عمل‌های جراحی می‌تواند در کاهش زمان عمل نیز مؤثر باشد.
گام بعدی ساخت پروتزهایی با مواد سازگار زیستی است.پژوهشگران هم‌چنین به دنبال ابزارهای متفاوتی هستند که سلول‌های بنیادی را با پروتزهای ایجاد شده به وسیله چاپگرهای سه بعدی ترکیب کنند تا بدین طریق به جای قرار دادن پروتزهای جامد در گوش میانی سلول‌های بنیادی بر روی آن قسمت رشد کنند و مشکلات ناشنوایی را به صورت دائمی رفع کنند.

منبع : https://www.eurekalert.org/pub_releases/2017-12/rson-3pi111717.php

نظر شما
نظرسنجی

کتاب‌های‌ معرفی‌ شده در سایت را چگونه ارزیابی‌ می‌کنید؟