رهایش داروی آنتی‌بیوتیک با نانوذرات برای مقابله با مقاومت دارویی

تاریخ : ۱۸ مرداد, ۱۳۹۶

تعداد بازدید : ۷۸

2 امتیاز از 1 رای
نسخه چاپی
موضوعات :

فناوری رسانش دارو با نانوذرات همواره به عنوان یکی از گزینه‌های مطرح جهت درمان سرطان مطرح بوده است. با این حال برای مبارزه با عوامل بیماری‌های عفونی مقاوم همچون ذات‌الریه، استفاده از نانوذرات برپایه سیلیکون و پپتیدهای ضد باکتری، پنجره‌ای نو در جهت غلبه بر مقاومت دارویی گشوده شده است.

پژوهشگران مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) در تلاش جهت استفاده از فناوری‌نانو برای توسعه درمان‌های هدفمند در برابر شکل‌های مختلف مقاومت دارویی هستند. آنها به تازگی توانسته‌اند با استفاده از نانوذرات حاوی پپتید ضدمیکروبی به موفقیت‌های چشمگیری در این زمینه دست پیدا کنند.
مقاومت آنتی‌بیوتیکی مشکلی رو به رشد در میان انواعی از باکتری‌هاست که «گرم منفی» نامیده می‌شوند. آن‌ها در ساختار خود دو غشای سلولی دارند که نفوذ اجزای دارویی و مرگ سلول را دچار مشکل می‌کند.
به تازگی پژوهشگران گزارش داده‌اند که یک پپتید ضد میکروبی بسته‌بندی شده در نانوذره سیلیکونی به شکل چشم‌گیری تعداد باکتری‌های موجود در ریه موش‌های آلوده به باکتری گرم منفی سودوموناس آئروژینوزا را کاهش می‌دهد. این باکتری می‌تواند منجر به بیماری ذات الریه شود.
شباهت‌های زیادی در چالش‌های تحویل دارو برای بیماری‌های مختلف وجود دارد. برای مثال هدف در عفونت همانند سرطان، کشتن انتخابی عامل بیماری با استفاده از دارو است که عوارض جانبی بالقوه‌ای به دنبال دارد.
با مقاومت فزاینده باکتری‌ها در برابر آنتی‌بیوتیک‌های رایج، پپتیدهای ضدمیکروبی راه حل جایگزینی هستند که پژوهشگران دنبال می‌کنند. این پپتیدها پروتئین‌های دفاعی محسوب می‌شوند که قادر به از بین بردن انواع بسیاری از باکتری‌ها از طریق اختلال در اهداف سلولی مانند غشاءها و پروتئین‌ها یا فرایندهای سلولی مانند سنتز پروتئین هستند.
در پژوهش اخیر پژوهشگران به بررسی امکان انتقال پپتیدهای ضدمیکروبی به صورتی هدفمند با استفاده از نانوذرات پرداخته‌اند. به علاوه آن‌ها تصمیم به ترکیب پپتید ضدمیکروبی با پپتیدی دیگر گرفتند که باعث تسهیل در رسانش دارو و حرکت آن در غشاءهای باکتریایی می‌گردد. این مفهوم از کارهای قبلی اقتباس شد که نشان می‌داد "جفت پپتیدها" هم می‌توانند به شکل مؤثر سلول‌های سرطانی را از بین ببرند.
برای پپتید ضد میکروبی از توکسینی مصنوعی بنام KLAKAK استفاده شد. این توکسین به انواع مختلفی از «پپتیدهای انتقالی» متصل گردیده است که با غشاءهای باکتریایی تعامل دارند. نتایج نشان داد که از 25 پپتید تست شده، بهترین مورد ترکیبی از KLAKAK و پپتیدی به نام لاکتوفرین است که 30 بار قوی‌تر از پپتیدهای منفرد در کشتن سودوموناس عمل می‌کند.
برای به حداقل رساندن عوارض جانبی بالقوه، پژوهشگران این پپتیدها را در نانوذرات سیلیکون گنجاندند. این امر از انتشار ناخواسته پپتیدها و آسیب رساندن به بافت‌ها تا قبل از رسیدن آن‌ها به مقصد، ممانعت به عمل می‌آورد. آن‌ها در ادامه قصد دارند برای مقاصد انسانی، نسخه استنشاقی طراحی کنند.
پس از اینکه نانوذرات به موش‌هایی آلوده به عفونت باکتری‌های مهاجم انتقال داده شدند، موش‌های تحت درمان در زمان تست، حدود یک میلیونیوم تعداد باکتری‌های موجود در موش‌های درمان نشده را در ریه خود داشتند و توانستند به مدت طولانی‌تری زنده بمانند.
اکنون این پژوهشگران در حال کار بر روی ترکیب دیگر پپتیدهایی هستند که به هدف‌گیری نقاط صحیح بدن به وسیله پپتیدهای ضدمیکروبی کمک خواهند کرد.
تهیه شده در گروه زیست‌فن

منبع : http://news.mit.edu/2017/antibiotic-nanoparticles-fight-drug-resistant-bacteria-0712

نظر شما